Veiligheid

De Britse premier May schakelde gisteren een tandje bij in de aanloop naar de parlementsverkiezingen van morgen. Ze verklaarde dat mensenrechten niet in de weg mogen staan van veiligheid en dat, als dat toch zo zou zijn, de wetgeving maar moet aangepast worden. Na de privacy nu ook de mensenrechten op de schop. Het zou daarbij onder meer gaan over deportatie naar het land van herkomst van verdachten en de opsluiting van mensen bij wie, en ik citeer even, ‘we have enough evidence to know they are a threat but not enough evidence to prosecute them in full in court’. Dat vind ik een beetje een vreemde redenering. Als je bewijzen hebt dat iemand gevaarlijk is (ze heeft het uitdrukkelijk over bewijs, niet over aanwijzingen), dan kan je die toch vervolgen? En is iemand niet onschuldig tot het tegendeel bewezen is? Maar goed, dat bewijs kan nu dus ook buiten de rechtbank om geleverd worden.

Klinkt dit allemaal bekend in de oren? Bij mij ook. Het is immers nog niet zo lang geleden dat uit de krochten van onze vaderlandse politiek een gelijkaardig geluid klonk. Opsluiten en uitwijzen, zonder proces, gebaseerd op vermoedens. Moet kunnen. Absoluut. Want onze veiligheid is ons hoogste goed. Waar gaat het heen als je niet eens meer rustig over straat kan lopen zonder de vrees dat er plots een of andere extremist opduikt die zichzelf met een grote knal het hiernamaals in katapulteert en daarbij liefst zo veel mogelijk omstaanders naar de eeuwige verdoemenis jaagt?

Een goede maatregel dus, daar kan weinig twijfel over bestaan. Maar het zou nuttig zijn als er eens even verder gekeken wordt dan het terreurdossier. Wanneer heeft u voor het laatst het gevoel gehad dat u op het nippertje aan de dood ontsnapte omdat er plots een idioot naast u de lucht in ging? Ik neem aan dat het even geleden is. Maar wanneer dacht u dat omdat er ineens een wagen aan hoge snelheid voorbijzoefde terwijl u net het zebrapad wou op stappen? Omdat een bus over een dode hoek van dertig meter breed beschikt en de chauffeur dus niet ziet dat hij een fietser van straat duwt? Ik neem hier gemakshalve aan dat dat iets minder lang geleden is. Ter illustratie: in 2016 vielen bij verkeersongevallen dik 50.000 gewonden en een kleine 1200 doden.

Dus goed: mensenrechten gaan de deur uit, maar dan ook voor verkeersovertreders. Rijden zonder gordel, daar kunnen we nog relatief mild mee omgaan: daar breng je toch vooral je eigen leven mee in gevaar. Mijn suggestie: een drietal klappen tegen de milt met een wapenstok. Anders wordt het voor rijden onder invloed, gsm’en aan het stuur, overdreven snelheid of parkeren op een fietspad. De overtreders zijn daarbij immers mensen die, willens en wetens, anderen in gevaar brengen en hen op die manier dodelijke of minstens ernstige, blijvende letsels toebrengen. We kunnen hier niet streng genoeg tegen optreden. Eerste overtreding: een jaar gevangenis. Niks vervroegde vrijlating, niks enkelband, niks verzachtende omstandigheden: meenemen en een jaar opsluiten. Een uitspraak door een politie- of andere rechter is hierbij uiteraard compleet overbodig.

Tweede overtreding: het land uit! Terug naar je land van herkomst, snoodaard. Zo’n mensen kunnen we hier niet gebruiken. Ga ginder eens wat verkeersovertredingen maken, daar zijn ze niet zo tolerant als hier! Toegegeven: dit kan mogelijk voor wat problemen zorgen bij generatie-Belgen. U kent ze wel: dat zooitje dat hier al eeuwenlang woont en trots is op zijn stamboom. Maar er valt bij iedereen vast wel ergens een verre voorouder te vinden die een repatriëring kan verantwoorden. En zelf als dat niet zo is, zijn er alternatieven. Voor 1830 waren we allemaal Nederlanders, om maar iets te noemen. En ook Duitsland en Spanje mogen wel eens hun verantwoordelijkheid nemen voor de periode dat ze het hier voor het zeggen hadden. Mogelijkheden genoeg dus.

Uiteraard moeten we niet al te streng zijn waar het op bewijslast aan komt. Bewijzen zijn immers vaak moeilijk te verzamelen en we willen onze veiligheidsdiensten niet overbelasten. Vooral niet aangezien een behoorlijk deel van hen binnen de kortste keren het land uit wordt gezet. Ik vind dus dat ‘aanwijzingen’ wel voldoende zijn. Als blijkt dat er een redelijke kans is dat iemand een verkeersovertreding gaat maken, moet dat voldoende aanwijzing van schuld zijn. Zo zou je kunnen stellen dat het bezit van een auto toch een zeer grote stap in het verkeersradicaliseringsproces is. Het bezit van een fiets overigens ook, het moge duidelijk zijn dat een motor en vier wielen geen noodzakelijke middelen zijn om ernstige inbreuken op het verkeersreglement te plegen en aldus onze dierbare veiligheid in het gedrang te brengen. Over eigenaars van schoenen zal het debat in het parlement gevoerd worden.

En eens iedereen uitgewezen is, wordt België vast het veiligste land ter wereld. Tenzij er een kernreactor ontploft.

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s